Küçük kuzu Pamuk, her gün bulutlara bakardı. "Keşke ben de uçabilseydim," diye hayallerdi.
Çimenlikte zıplarken bir gün çok sert zıpladı ve... bulutlara dokundu!
"Vay canına, bulutlar pamuk gibi yumuşakmış!" diye güldü.
Bir bulut onu üstüne aldı. Birlikte uçtular. Dağları, nehirleri, ormanları gördü.
Ama en çok sevdiği manzara: Yukarıdan annesinin onu aradığını görünce hissettiği sıcaklıktı.
"Eve dönmeliyim," dedi Pamuk. Ve bulut onu yavaşça çimenliğe bıraktı.
O günden sonra Pamuk yere basmasına daha çok sevindi. Çünkü yukarıdan baktığında evin değerini anlamıştı.