Bugün hava garip.
Güneş yoktu. Ama yağmur da yağmıyordu. Sadece tek bir bulut vardı — büyük, koyu, öfkeli.
Ve o bulut gürüldüyordu.
GÜRRR... GÜRRR...
Selenga balkona çıktı. Buluta baktı.
“Sen neden bu kadar kızgınsın?” diye bağırdı.
Bulut şimşek çaktı. Sonra durdu. Sonra baktı aşağıya.
“Kim konuşuyor benimle?”
“Ben. Selenga.”
“Git içeri. Yağmur yağacak.”
“Önce neden kızgın olduğunu anlat.”
Bulutun Öfkesi
Bulut uzun süre sessiz kaldı. Sonra alçaldı — biraz.
“Herkes benden kaçıyor” dedi. “Ben gelince insanlar içeri giriyor. Çocuklar oyununu bırakıyor. Kedi yataklarına kaçıyor. Ben gelince herkes kaçıyor.”
“Çünkü yağmur yağdırıyorsun” dedi Selenga.
“Yağmur yağdırmak istemiyorum! Sadece görülmek istiyorum. Ama görülünce kaçıyorlar. O zaman kızıyorum. Kızınca yağmur yağıyor. Yağmur yağınca daha çok kaçıyorlar.”
Selenga anladı. “Bu bir döngü.”
“Evet” dedi bulut. “Kırmasını bilmiyorum.”
Üzüntü mü Öfke mi?
“Sana bir şey soracağım” dedi Selenga. “Cevapla dikkatli.”
“Sor.”
“Gerçekten kızgın mısın? Yoksa üzgün müsün?”
Bulut bir şimşek daha çaktı. Sonra durdu.
“Fark ne ki?”
“Çok fark var. Kızgınlık içten dışa gider — patlar. Üzüntü içten içe gider — birikir. Sen patlıyorsun. Ama aslında birikiyor bir şey.”
Bulut sessizce bekledi.
“Belki” dedi sonunda. “Belki üzgünüm. Ama üzüntüyü nasıl göstereceğimi bilmiyorum.”
“Şimşek değil mi?”
“Şimşek çakınca daha çok kaçıyorlar.”
Selenga güldü. “Haklısın. Kızgın göründüğünde insanlar kaçıyor. Üzgün göründüğünde yanına gelirler.”
Deneme
“Peki nasıl yapacağım?” dedi bulut. “Yıllardır böyleyim.”
“Dene” dedi Selenga. “Yağmur yerine ne yapabilirsin?”
Bulut düşündü. Uzun süre.
Sonra bir şey oldu.
Bulut ağladı. Ama yağmur değildi bu. Hafif, ince, yumuşak bir çisenti. Öfkeli yağmur değil, üzgün gözyaşları.
Selenga el açtı. Damlalar avucuna düştü.
“Seni duyuyorum” dedi.
Bulut bir daha çisenti bıraktı. Sonra bir daha.
Aşağıdan bir çocuk çıktı. El açtı, yukarı baktı. “Serin!” dedi gülerek.
Bulut dondu.
Biri kaçmamıştı.
“O çocuk neden kaçmadı?” diye sordu.
“Çünkü artık öfkeli değildin. Üzgündün. Ve üzüntü insanı yaklaştırır.”
Bulutun Adı
Akşama doğru bulut rengi açıldı. Hala gri ama daha açık.
“Teşekkür ederim” dedi buluta.
“Ne öğrendim biliyor musun?” dedi bulut.
“Ne?”
“Öfkemin altında üzüntü vardı. Onu gösteremedim diye hep patlıyordum.”
Selenga güldü. “Çok akıllısın.”
“Ve sen çok cesursun. Kaçmadın.”
Selenga balkonda durdu. Bulut biraz daha yükseldi.
“Sana bir hediye vereyim” dedi bulut.
Güneş çıktı. Çisenti hala devam ediyordu.
Gökyüzünde bir gökkuşağı belirdi.
“Benim adım artık Yağmur değil” dedi bulut. “Adım Gökkuşağı.”
Sık Sorulan Sorular
**Kızgınlık kötü bir duygu mu?** Hayır. Hiçbir duygu kötü değil. Ama kızgınlığın altında başka bir duygu olduğunu anlamak önemli.
**Ben kızgın olunca ne yapmalıyım?** Dur. Nefes al. Sonra sor kendine: “Aslında ne hissediyorum?” Belki üzüntü, belki korku, belki hayal kırıklığı.
Velilere Not
Bu masal öfke yönetimi için çok güçlü. Çocuklar öfkelerinin altında başka duygular olduğunu anlamakta zorlanır. Masaldan sonra “Sen hiç Bulut gibi hissettin mi?” sorusu güçlü bir sohbet başlatır.