Selenga bahçeye çıktı. Elinde küçük bir tohum vardı.
Annesinden almıştı. “Bunu ek” demişti annesi. “İçinden bir çiçek çıkacak.”
Ama Selenga toprağa bakarken, elindeki tohumun titrediğini hissetti.
“Ne oluyor?” diye fısıldadı tohuma.
“Korkuyorum” dedi tohum, sesi çok ufacık, rüzgar bile duyabilirdi zor.
Tohumun Korkusu
Selenga çimenin üstüne oturdu. Tohumu avucunda tuttu.
“Neden korkuyorsun?”
“Orası karanlık” dedi tohum, toprağa bakarak. “Ve ben küçüğüm. Ve ne olacağını bilmiyorum.”
“Ama içinden çiçek çıkacak.”
“Nasıl biliyorsun?”
Selenga duraksadı. “Bilmiyorum tam olarak. Ama anneme güveniyorum. Annesi de bir tohumu ekmişti ve çiçek çıkmıştı.”
“Ya benden çıkmazsa?”
Selenga düşündü. Bu güzel bir soruydu.
“Ya çıkmazsa... o zaman denemiş olacaksın. Denemeden oturmaktan daha iyi.”
Tohum titredi. “Ama karanlık.”
“Biliyorum. Karanlık zor.”
“Ve yalnız.”
“O da zor.”
“Ve uzun süre beklemek zorundayım.”
“Evet.”
Tohum sessiz kaldı. “Sen de korkuyor musun bazen?”
Selenga'nın Korkusu
“Çok” dedi Selenga. “Yeni bir yere gittiğimde korkuyorum. Bilmediğim bir şeyi denediğimde. Karanlık bir odaya girdiğimde.”
“Ne yapıyorsun?”
“Korkduğumu kabul ediyorum. Ve sonra yine de yapıyorum.”
“Nasıl?”
Selenga güldü. “Bilmiyorum nasıl. Sadece... bir adım atıyorum. Sonra bir tane daha. Bazen gözlerimi kapayarak.”
“Gözlerin kapalıyken nasıl yürürsün?”
"İçimde güvendiğim bir ses var. 'Devam et' diyor."
Tohum titredi son bir kez. Sonra durdu.
“Benim de öyle bir sesim var mı?”
“Her tohumda var. Büyüme isteği diyorlar ona. Sen hissediyorsun onu — büyümek istiyorsun, yoksa sormazdın bile.”
Toprak
Selenga toprağa küçük bir çukur açtı.
“Hazır mısın?”
Tohum baktı. Karanlık çukura baktı. Sonra Selenga'ya baktı.
“Orada ne var?”
“Toprak. Su. Sıcaklık. Seni besleyecek her şey.”
“Ama göremiyorum.”
“Görmeden güvenmek — buna cesaret diyorlar.”
Tohum uzun düşündü.
“Tamam” dedi sonunda. “Bırak beni.”
Selenga tohumu nazikçe koydu çukura. Toprakla örttü. Suladı.
“İyi geceler küçük tohum” dedi.
Topraktan ses gelmedi.
Beklemek
Günler geçti.
Selenga her sabah bahçeye geldi. Baktı. Hiçbir şey yoktu.
“Belki çıkmaz” diye düşündü bazen.
Ama sulamaya devam etti.
On iki gün sonra...
Toprağın altından yeşil bir uç çıktı. Kıl gibi ince. Ama gerçek.
Selenga eğildi. Fısıldadı.
“Yaptın.”
Toprağın altından ses geldi mi? Belki.
Belki sadece rüzgardı.
Ama Selenga yemin ederdi — biri “evet” dedi.
Çiçek
Üç hafta sonra o küçük tohum bir çiçekti artık.
Sarı yapraklı, ince saplı.
Selenga önüne oturdu.
“Nasıldı?” diye sordu.
Çiçek rüzgarda sallandı.
“Karanlıktı” dedi çiçek. “Ve yalnızdı. Ve uzun sürdü.”
“Pişman mısın?”
Çiçek güneşe döndü.
“Hiç.”
Sık Sorulan Sorular
**Korku normal mi?** Evet. Herkes korkar. Cesaret korkusuzluk değil, korkuya rağmen devam etmektir.
**Bir şeyi denemekten korkarsam ne yapmalıyım?** Küçük bir adım at. Sadece bir tane. Sonra bir tane daha.
Velilere Not
Bu masalı okuduktan sonra çocuğunuzla birlikte bir şey ekin. Gerçek bir tohum. Büyümesini birlikte takip edin. Masal somutlaşınca çok daha güçlü etki yaratıyor.